DEATH

 

DEATH

 

 

"ตาย"

 

ผมชอบคำนี้จริงๆ

 

ทุกๆ ครั้ง ที่ผมนึกถึงคำว่าตาย จะรู้สึกสุขใจ

 

 

….

 

ผมกำลังเป็นโรคจิตที่กำลังชื่นชอบความตาย?

 

 

ถ้าถามความรู้สึกของคนที่อ่านประโยคแรกของผม

จะรู้สึกว่าไอ้นี่กำลังบ้าไปแล้วล่ะสิ

คนที่นึกถึงความตายแล้วเป็นสุข มีที่ไหนกัน

 

คนปกติทั่วไปใครนึกถึงความตายก็กลัวด้วยกันทั้งนั้น

 

งั้น…..

 

ความสุขคือการอยู่ล่ะสิ

ได้กินข้าวอร่อยๆ

ฟังเพลงเพราะๆ

ดูหนังที่ชอบ

 

ผมทำอย่างนั้นให้กับตัวเองมาแล้ว

แต่ทำไมผมยังไม่รู้สึกว่ามีความสุขเลย

ดูหนังไปผมยังถอนหายใจเป็นระยะ

 

ผมทุกข์ใจอะไรนักหนาละเนี่ย

 

 

 

 

 

หลายสัปดาห์ก่อนผมไม่รู้ว่าผ่านชีวิตตัวเองมาได้ยังไง

โคตะระมรสุมของชีวิตมาลูกใหญ่มาพร้อมกัน 7-8 เรื่อง

หนักสุดก็คือน้าเป็นมะเร็งกำลังจะตายเร็วๆ นี้

ทะเลาะกับคนหลายๆคน ด้วยเรื่องแทบจะไร้สาเหตุ

บางคนเลิกคบไปเลยก็มี

ปัญหาหนักๆมีครบหมด ทั้งเงิน งาน ครอบครัว ฯลฯ

ยกเว้นเรื่องเดียวคือเรื่องแฟน

 

 

แข็งใจทำสีหน้าปกติมาตลอด

 

คืนวันที่เลวร้ายที่สุดผมนั่งอยู่หน้าคอมอยู่คนเดียว

เปิดอินเตอร์เน็ทผ่านๆ ไป แล้วไปเจอภาพๆ นึง

เป็นภาพแนว Gothic

 

วูบแรกรู้สึกทันที "เออ สวยดีแหะ"

 แล้วแปลกใจตัวเอง "เฮ้ย! รูปน่ากลัวจะตายห่า มองสวยได้ไง "

แล้วเมื่อกี้ผมรู้สึกว่าภาพนี้สวยเพราะอะไร? 

 

ผมกลับมาตั้งใจดูรูปนั้นอย่างละเอียดอีกที

 

 

 

มันเป็นรูปผู้หญิงคนนึงยืนอยู่ริมแม่น้ำ 

 

ผู้หญิงคนนี้มีเลือดเต็มช่วงน่องขาลงไปจนถึงเท้า
เธอถูกทำร้ายเลือดนั้นเป็นของเธอ
หรือ เลือดนั้นเป็นของคนอื่น ที่เธอเพิ่งฆ่ามา
ศพอยู่ไหน
เธอกำลังเดินเข้ามายังฝั่ง
หรือกำล้งเดินถอยหลังลงน้ำ

แต่ไม่ว่าภาพจะสื่อถึงอะไร
แต่สิ่งที่รู้ได้อย่างนึงคือ
เธอกำลังจะ….ตาย

 

ผมถึงบางอ้อทันที
ความสวยที่รู้สึกเมื่อกี้
ไม่ใช่สวยเพราะการดีไซน์ของภาพ

แต่เป็นความรู้สึกว่าภาพนี้มี "ความตาย"

 

 

ใจมันหยั่งรู้อย่างนึงว่าเดี๋ยวเธอก็ตาย

….แล้วผมก็ตาย

คนอื่นๆ ที่ผมมองเห็นเค้าในทุกวันนี้

ไม่ช้าก็เร็วพวกเค้าก็จะตายหายไปจากโลกจนหมด

ความรู้สึกชั่วแว้บเดียว แม่งโคตรมหัศจรรย์

ความทุกข์เมื่อกี้ปลดหายไปหมดทันที

 

แล้วไงอ่ะ

ใครจะเกลียดผมยังไง เดี๋ยวเค้าก็ตายแล้ว

ด่ากุปาวๆ กุตายไปก็ไม่ได้ยิน

โกรธทะเลาะกันจะตายห่า ไม่ต้องถึงตาย
แค่หายกันไปสักปี จะจำกันได้หรือเปล่ายังไม่รู้

ชีวิตมันมีแต่นับถอยหลังลงไปกันทั้งนั้น

ร้อยคนที่ผมรู้จัก นับจากนี้อีกแค่ห้าสิบปีจะเหลือถึงครึ่งหรือเปล่า
รวมทั้งผมเองก็ด้วยเหมือนกัน

 

วันนี้ผมยังมีมรสุมเป็นระยะอยู่

แต่พอผมนึกถึงคำว่า "เดี๋ยวก็ตายแล้ว" ใจก็รู้สึกปลอดโปร่งขึ้น

ถึงจะทำใจได้ในตอนนี้ไม่ได้มาก
แต่มีคำปลอบตัวเองสักเล็กน้อยก็ยังดี 

 

มนุษย์โชคดีแค่ไหน ที่มีความตายรออยู่

ขอบคุณความทุกข์ทั้งหลายที่ทำให้ผมนึกถึงความตาย

 

ขอบคุณความตาย

ที่ทำให้ผมมีเครื่องมือบรรเทาความเกลียด โกรธ โลภ เศร้า ผิดหวัง ในตัวมนุษย์ด้วยกันได้

 

 

 

แล้วเราเจอกันแน่นอน

 

"ความตาย"

 

 

—————————————————–
ปัจฉิมลิขิต : ใคร Comment ให้ผมไปบวช ผมจะไปเตะให้ถึงบ้านเลย โมโหนะขอร้อง

 

 

Advertisement