วัฏจักรของเด็กหลังห้อง

วัฏจักรของเด็กหลังห้อง

 

บ่ายแก่ๆในช่วงโมงอังกฤษวันหนึ่ง คุณครูสอนภาษาอังกฤษซึ่งมักจะเป็นครูที่แต่งตัวเริ่ดที่สุดในโรงเรียน
กำลังนั่งสอนสายตาจ้องมองนักเรียนไม่เกิน 5 แถวแรก เพราะรู้ว่าหลังแถวจากนั้นมันแม้ภาษาไทยก็ฟังไม่ออก     

ขณะที่ผมกำลังตั้งใจอ่านหนังสือที่เบื้องหน้า เสียงก็ดังขึ้นรบกวนมาจากหลังห้อง ก๊อบแก๊บๆ

ผมหันมองตามด้วยความหงุดหงิดของพฤติกรรมเด็กหลังห้อง เห็นไอ้เอ้นั่งซัดไวไวอยู่คนเดียว
วิธีกินคือเทไวไวใส่มือ ทำท่าตั้งใจเรียนตาเขม็งไปด้านหน้า  ทำเป็นหาว แล้วก็เอาไวไวเข้าปาก จบข่าว

 

            “เฮ้ยๆ ดูกระเจี๊ยวมึงหน่อย” ไอ้ตูนเด็กตัวเล็กจอมทะลึ่งหันไปพูดกับไอ้คุเด็กแว่นตัวเอ๋อประจำห้อง
“มึงจะไปดูของมันทำไมไอ้ตูน” จิตติที่นั่งข้างๆ ไอ้คุออกโรงปกป้อง  “เออน่า ดูหน่อยๆ” 
จิตติพูดต่อทันที “เออ คุ กุดูหน่อย”  ว่าแล้วจับกันล็อคไอ้คุ มีไอ้เมทมาช่วยกันล็อคอีกคน
คุมันก็ดิ้นกุกกักๆ แต่ไม่กล้าร้องเพราะกลัวครูด่า

 

            “รูปใครวะ ฮาว่ะ” ไอ้เต้ซึ่งฟุ่บหลับไปตะกี้เงยหน้าขึ้นมามองที่กระดาษของไอ้แมว
ซึ่งกำลังวาดรูปผู้หญิงท่าทางมีอายุ ใส่แว่น ดูการแต่งตัวแล้วท่าทางจะเริ่ดที่สุดในโรงเรียน กำลังพ่นไฟใส่ตึก

“กุวาดไม่เหมือนเหรอวะ สาด” ไอ้เต้หันมาค้อนเล็กน้อย

 

            “โห มันส่งเมสเซสพูดกับมึงแบบนี้เลยเหรอ”  นิดหน่อยกึ่งตะเบ็งเบาๆ ขึ้นมา
หลังจากดูเพจลิ้งค์ของเพื่อนสาว “เออ อย่างนี้จะไม่ให้ชั้นเลิกกับมันได้ไง หน้าตัวเมียด่าผู้หญิง”
ก้อยพูดพรางอารมณ์ขึ้นหน้า “เดี๋ยวเย็นนี้กูจะไปตบเด็กใหม่มัน” นิดหน่อยออกอาการเดือดร้อนแทนเพื่อน
“ว้ายๆ ดูกระเจี๊ยวไอ้คุสิ ฮ่าๆๆ “
ก้อยหันตามไปที่นิดหน่อยชี้ พลางลืมเรื่องที่โมโหจนหมดสิ้น

 

            สักพักมีเสียงดังแคว่ก! ดังสนั่นลั่นห้อง จนทุกคนต้องหยุดกิจกรรมตรงหน้า
นักเรียนทั้งห้องเงียบกริบ ครูหยุดชะงักการสอนลงทันที

 

            ครูสั่งให้นักเรียนทุกคนท่องกริยา 3 ช่อง 2 หน้ากระดาษถ้วน  “ฟอเก็ท ฟอก๊อท ฟอก๊อดเทน..” 
ครั้งนี้แปลกกว่าทุกที ครูภาษาอังกฤษคนนี้ไม่เคยเดินเข้ามาหลังห้องเลย
แต่ตอนนี้ ครูกำลังเดินมาในขณะที่ทุกคนกำลังท่อง

 

            ครูค่อยๆ เดินมาที่นิดหน่อยกับก้อย “ไหนดูซิ” ครูแบมือไปที่ก้อย ซึ่งมันก็รู้อยู่แก่ใจว่าครูขออะไร
จึงส่งเพจลิงค์ให้ครูโดยสดุดีแล้วชิงพูดต่อทันที “ของเพื่อนค่ะ เพื่อนฝากไว้” 
ครูทำเสียงหืมยาว “ฝากไว้ที่ครูละกันนะ ให้เพื่อนเธอมาเอาคืน
เอาหลักฐานมาด้วย แล้วเธอสองคนไปยืนหน้าห้องด้วย”

 

            “รูปอะไร” ครูหยิบกระดาษของไอ้แมวที่ตะกี้มันเอาหนังสือทับซ่อนไว้  “รูปแม่ผมเองครับ”

“นี่รูปแม่เธอเหรอ อยากเห็นตัวจริงจัง หยิบกระดาษแล้วไปยืนหน้าห้อง” ไอ้แมวก้มหน้าเดินสลด

 

            ครูเดินมาที่ไอ้ตูน “ตะกี้พวกเธอทำอะไรเพื่อน”  ตูนยังทำหน้าทะเล้น “เล่นกับเพื่อนคับ” 
“แล้วเธอเล่นด้วยหรือเปล่า”  ไอ้คุส่ายหน้าดิ๊กๆๆๆ  “เธอทำอะไรเพื่อน”
ครูคงอยากรู้จริงๆ จึงคาดคั้นเป็นพิเศษ “เค้าบอกว่าเค้าคันคับ ก็เลยช่วยดู” 
ครูหันไปถามไอ้คุ “เธอคันอะไร” ไอ้คุส่ายหน้าดิ๊กๆๆ  ไอ้ตูนตอบแทน“คันไข่คับ”   
ครูอึ้งเล็กน้อย “เธอก็เลยเปิดดูของเค้า ไป ไปยืนหน้าห้องมีใครบ้างที่เปิดของเค้าตะกี้”

ไอ้ตูนกับไอ้เมทเดินก้มหน้าไปยืนหน้าห้อง

           

ครูเดินมาถึงไอ้เอ้ ซึ่งตอนนี้มันเหงื่อแตกพรั่ก
และมั่นใจว่าตัวมันต้องเป็นส่วนประกอบของไอ้เด็กที่ไปยืนหน้าห้องแน่นอน
ครูหยุดกึกนิ่งสักพัก “ตะกี้เธอฉีกอะไร”  ครูจ้องมองมาที่ผมเขม็งจนผมสั่นสะท้านทั้งตัว
ไอ้เอ้ซึ่งนั่งข้างๆ ผมยังสัมผัสได้ “ฉะ..ฉีกกระดาษครับ”   ครูถามต่อ “ฉีกทำไม” 
ผมตะกุกตะกัก “หนะ ..หนะ หน้ากลางมันเปิดไม่ออก”   ครูแบมือ “ส่งมา”   
วินาทีนั้นผมแทบอยากให้โลกทั้งใบระเบิดแตกสลายหายไปในจักรวาล
ผมค่อยๆ ยื่นหนังสือสุดรักสุดโปรดให้ครู 
ครูรับไปแล้วพลิกดูไปมา “หนังสือนวลนางเลยเหรอ ถือหนังสือนี่แล้วไปยืนข้างหน้า
เดี๋ยวครูพาไปห้องปกครองกันทั้งหมด”

 

เสียงกระดิ่งหมดคาบเรียนพอดี
ผมเดินไปหน้าห้องพร้อมกับหันหลังกลับไปที่ไอ้เอ้ที่กำลังหัวเราะคิกคักอยู่ที่โต๊ะอย่างเคียดแค้น

 

            “ต่อไป กูจะไม่ให้มึงยืมหนังสือกลับบ้านอีกแล้ว”

 

Advertisement