VAZZUP กับวันต้องรักเด็ก
วันนี้ต้องไปแจกขนม ของเล่น
ให้กับเด็กๆ ในชุมชนบางซื่อ
คือผมเนี่ยเป็นโรคภูมิแพ้เด็ก
แต่เนื่องจากเป็นงานของบริษัทฯ กอปรกับความน่าสงสารในความด้อยโอกาส
ก็ไปด้วยความเต็มใจ อย่างสุดซึ้ง
ไปถึงเราก็ "รักเด็ก" ทันที
รักมาก รักไม่เคยเป็นมาก่อน
ทำกิจกรรมสนุกสนาน
เด็กมารับของด้วยตาใสซื่อ
โอ๊ะ! จิตใจบอกกับผมว่า โอ๋เมิงควรจะรักเด็กได้แล้วนะ
ใช่ ผมจะรักเด็ก และต่อไปผมจะดีกับเด็กๆ ให้มากๆ
จิตใจผมเปี่ยมสุข เพราะจิตใจยกสูงขึ้นด้วยล่ะ
ถึงคิวที่ต้องถ่ายรูปหมู่ทีมงานกับเด็กๆ
ทุกคนจับเด็กมานั่งเรียงข้างหน้าอย่างน่ารัก
มีเด็กอายุ 3-4 ขวบวิ่งเข้ามาข้างหน้าใกล้ผม
ผมเลยอุ้มมายืนข้างหน้าผมด้วยความเอ็นดู
เด็กหันหน้ามามองหน้าผม
"หวัดดีคับ" ผมพูดด้วยเสียงแอ๊บแบ้ว
สิ้นเสียง
เด็กน้อยผู้น่ารัก ฟาดหน้าผมดังเปรี๊ยะ
จมูกสั่นสะเทือน
ขี้มูกที่นั่งซื้ดมาตลอดวันไหลย้อยปริ่มๆ ลงมา
ขี้มูกที่นั่งซื้ดมาตลอดวันไหลย้อยปริ่มๆ ลงมา
สิ่งที่ผมทำเป็นอันดับแรก
คือมองหาแม่เด็กก่อนเลย
ปรากฏว่าอยู่แถวนั้นพอดี
แม่ง! รอดไป
————————————————
ปัจฉิมลิขิต : กลับมาเป็นโรคภูมิแพ้เด็กเหมือนเดิม ปีหน้าไม่ไปแล้วนะ
Advertisement
ยังเขียนได้ฮา เหมือนเดิมนะ
เด็กมานรู้เข้าไปถึงจิตใจเอ็งอ่ะหุหุ
เด็กต้อง 18+ วะ ถึงจะดี