VAZZUP กับวันต้องรักเด็ก วันนี้ต้องไปแจกขนม ของเล่น ให้กับเด็กๆ ในชุมชนบางซื่อ คือผมเนี่ยเป็นโรคภูมิแพ้เด็ก แต่เนื่องจากเป็นงานของบริษัทฯ กอปรกับความน่าสงสารในความด้อยโอกาส ก็ไปด้วยความเต็มใจ อย่างสุดซึ้ง ไปถึงเราก็ "รักเด็ก" ทันที รักมาก รักไม่เคยเป็นมาก่อน ทำกิจกรรมสนุกสนาน เด็กมารับของด้วยตาใสซื่อ โอ๊ะ! จิตใจบอกกับผมว่า โอ๋เมิงควรจะรักเด็กได้แล้วนะ ใช่ ผมจะรักเด็ก และต่อไปผมจะดีกับเด็กๆ ให้มากๆ จิตใจผมเปี่ยมสุข เพราะจิตใจยกสูงขึ้นด้วยล่ะ ถึงคิวที่ต้องถ่ายรูปหมู่ทีมงานกับเด็กๆ ทุกคนจับเด็กมานั่งเรียงข้างหน้าอย่างน่ารัก มีเด็กอายุ 3-4 ขวบวิ่งเข้ามาข้างหน้าใกล้ผม ผมเลยอุ้มมายืนข้างหน้าผมด้วยความเอ็นดู เด็กหันหน้ามามองหน้าผม "หวัดดีคับ" ผมพูดด้วยเสียงแอ๊บแบ้ว [...]
Archive for the ‘ออฟฟิศ’ Category
สิ้นเดือน ต้องรอด เดือนนี้.. โคตรเบื่อ . . . . . . มาม่า พิษจากการต้องย้ายหอ ไหนจะกลับบ้านนอก ไหนจะซื้อของใหม่เข้าบ้าน ไหนจะเที่ยว 8 รอบตลบ ลืมดูกระเป๋าตังตัวเอง เมื่อวันจันทร์หลือตังในกระเป๋า ทั้งสิ้น 120 บาท นับไป 5 วัน กว่าจะถึงวันศุกร์ คำนวนด้วยเครื่องคิดเลขสุดไฮเทควันพุธจะเหลือ 2 บาทเป็นอย่างมาก ถึงตอนนั้นผมคงลาโลกนี้ไปแล้ว คิดๆๆ ทำยังไง เคยเป็นมั๊ย ถึงเวลาจนตรอก เรื่องเงินทอง เราจะจดจำใบหน้าเพื่อนฝูงได้ทั้งหมด ใครสนิท ใครไม่สนิท เราจะจำได้แม้กระทั่งนามสกุล เอาไงดี เอ่ยปากยืมใครมันก็ไม่ใช่แนวเรา [...]
หัวอกคนทำงาน เมื่อมีเหตุการณ์ขัดแย้งกันระหว่างเจ้านายกับลูกน้อง หัวอกลูกน้อง ไอเดียใส่ไปมาก แต่ถ้าไม่ยอมเปิดใจรับอะไรใหม่ๆ ทำไมไม่จ้างคนแก่เพิ่งเกษียณมาทำงาน มีปัญหาทำไมลูกน้องผิดเสมอ แย้งก็ว่าอวดรู้ เงียบก็ว่าไม่มีความคิด บรี๊ฟอย่างนึง แต่งานที่อยากได้อีกอย่างนึง จะเอายังไง งานน่ะทำให้ แต่ขอชัดๆได้มั๊ย แผนงานให้เห็นภาพน่ะเคยมีทำให้เห็นทิศทางไหม ไม่ให้เห็นแล้วจะคิดต่อยอดกันยังไงทำคนละทิศละทางเหมือนให้ปิดตาวิ่งชนกำแพง คิดงานไม่โดนที่ตัวเองคิดเองเออเอง ดันด่าลูกน้องอีก แก้ไม่ตก ปรึกษาผู้ใหญ่ก็หาว่า gu ไม่ปรับตัว ปรับจนจะเป็นสีรุ้งแล้ว คนนะไม่ใช่ปีโป้เอาแต่คิดว่าพนักงานมักเป็นฝ่ายมีปัญหา ต้องให้ลาออกหมดจากบริษัท ถึงค่อยจะไล่หัวหน้าออก ความรู้ความสามารถก็พอมี แต่ถ้าไม่เห็นค่ากัน คิดเองทำเองหมด (สันดานเสมียน) ลูกน้องไม่มีผลงานก็ซวยอีก Manage งานก็ไม่ได้ Manage คนก็ยิ่งไม่เป็น เป็นหัวหน้ามาได้ไง (วะ) สั่งงานมาไม่รู้เลยว่าจุดประสงค์เพื่ออะไร จะให้ทำเพื่ออะไรก็บอกสิ อธิบายสิ เห็นเรามีค่าแค่คนสนองตอบความต้องการตัวเองหรือไง สั่งงานมหากาพย์ขนาดนี้ ส่งให้ตรงตามที่กำหนดมันยาก ดันมาบอกว่าเป็นหน้าที่ที่ต้องบริหารเวลาตัวเองเข้าใจ โดนสอนมาเหมือนกัน แต่งานนี้ลองทำให้ดูหน่อยเด๊ะ ทำไม่ได้ ไม่ขอไรมาก ขอเตะทีเดียวพอ! หัวอกเจ้านาย หนักใจจัง ลูกน้องคิดงานไม่ได้ [...]
AUDITION STREET DANCE PARTY เสร็จแล้ว งาน Audition จัดที่สยามฯ เมื่อวันอาทิตย์ที่แล้ว เห็นงานแล้วชื่นใจ ถ้าฝนไม่ตกจะชื่นใจกว่านี้ ก็ไม่รู้ว่าใครปักตะไคร้ ปักปุ๊บพายุเข้าทันที ตามหาก็ไม่มีใครยอมรับ เลยรู้เลยว่าไม่ซิง PJ ช้านนน แต่งหน้าจะเบ้าตาหายไปทั้งลูก ฝนตกก็ล้างไม่ออก ของเค้าแรงจริงๆ ฮา.. เยอะนะ งานนี้ผมได้โอกาสสีสาวเหมือนเข้าผับ Snop เลย อยากเกิดเป็นกอล์ฟไมค์ ผมจะไล่ปล้ำสาวรายตัว คงไม่มีขัดขืน ขอบคุณภาพสวยๆ จากนิตยสาร Compgamer ที่ผมไปจิ๊กมา http://www.compgamer.com/news.php?id=1562 เอาล่ะ! เรื่องที่ผมอยากจะพูดสำหรับ Spaces วันนี้ ไม่ใช่เรื่องงานนี้หรอก แค่อยากจะบอกว่า ในช่วงเวลาที่เราเผชิญกับปัญหาที่ยากลำบาก [...]
ผมได้ย้ายเนื้อหาและบทความทั้งหมดไปที่ www.vazzupland.com คุณสามารถเข้าไปดูเนื้อหาใหม่ๆได้ที่เว็บไซต์ดังกล่าวครับ ————————————————————————– คติใหม่ แด่คนทำงาน เมื่อใดที่เราโดนเม้าท์ อย่าเดือดร้อน แต่ให้ยอมรับความจริงว่า “เราวัดความสามารถที่แท้จริงของคนได้หลายแบบ แต่ไม่ใช่ด้วยปาก” เป็นธรรมชาติที่เราจะแพ้อย่างราบคาบกับ …ปากคน เป็นกำลังใจให้กับคนทำงานทุกชนชั้นครับ
ผมได้ย้ายเนื้อหาและบทความทั้งหมดไปที่ www.vazzupland.com คุณสามารถเข้าไปดูเนื้อหาใหม่ๆได้ที่เว็บไซต์ดังกล่าวครับ ————————————————————————– เจ้านายกับลูกน้องในลิฟท์ วันนี้ผมเดินเข้าไปในลิฟท์จากชั้น 28 จะลงชั้น 1 ลิฟท์ลง V v v v ตรุ๊งชั้น 24 มีชายสองคนเดินเข้ามา คนนึงวัยพ่อ ท่าจะประมาณ 50 กว่าๆ ท่าทางภูมิฐานใส่สูทรผูกไทด์ ดูเป็นผู้บริหาร อีกคนเป็นเด็กหนุ่มประมาณ 23-24 ปี ท่าทางประหม่าๆ เป็นพนักงานใหม่แน่นอน ผมแอบเหลือบมองการกุมเป้าของเด็กหนุ่มแล้วขำๆ เล็กน้อย จะเรียบร้อยอะไรขนาดนี้น้อ ลิฟท์เลื่อนลงปุ๊บ ชายสูงอายุเอ่ยปาก “เอ๊ย วันนี้ตึ๋งไม่มาเหรอ หนึ่ง” เด็กหนุ่ม “อ๋อ อ๋อ .. วันนี้ตึ๋ง ตึ๋งเค้าไปโรงบานอ่ะครับ ไปกับอ้นน้องเค้า” … . ชายสูงอายุ ถามแบบไม่จริงจัง “อ้อ ไม่สบาย” เด็กหนุ่ม เก้ๆ กังๆ “ครับ [...]
AWARD – ความสำเร็จของทุกคน – <> …….. …. .. . หายเหนื่อย
เกี่ยว กับ ไม่เกี่ยว วันก่อนทีมงานที่บริษัททำอุปกรณ์ชิ้นนึงของบริษัทหาย ซึ่งอุปกรณ์ชิ้นนี้ไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกับผมเลย แต่ไปเกี่ยวข้องด้วยนิดนึงตรงที่ดันเสือกไปเก็บข้าวของตรงที่มันวางอยู่ ปรากฏว่าคนรับผิดชอบไม่ได้เก็บ คิดว่าผมเก็บ ผมก็คิดว่าคนรับผิดชอบต้องเก็บ ต้องเช็คก่อนกลับ เพราะมันไม่ได้อยู่ใน List ที่ผมต้องรักษา ออกมาจากงาน โทรมาถามกันให้วุ่นว่าของอยู่ไหน เถียงไปมาระหว่างคนรับผิดชอบกับทีมงาน ผมเห็นเค้าโต้เถียงกันอย่างนี้ ก็ตัดปัญหาโดยออกปากว่า "ผมจะซื้อมาใช้เอง" ทุกอย่างจึงเงียบสงัดลง ชีวิตทุกชีวิตก็ดำเนินชีวิตไปตามปกติ กลับมานั่งคิดอยู่คนเดียวในห้อง เราไม่ได้เสียใจที่ต้องเป็นคนออกเงิน แต่เราเสียใจว่าทำไมเราต้องมาเจอกับคนแบบนี้ การแก้ปัญหานี้จริงๆ มันง่ายมาก เพียงแค่ทุกคนมารับผิดชอบ "ร่วมกัน" ไม่ใช่ปัดความรับผิดชอบ โดยโต้เถียงว่าใครถูกหรือผิด แต่เช้าวันต่อมา มีเพื่อนในออฟฟิคหลายคนที่รู้เรื่องนี้ ซึ่งพวกเค้า "ไม่เกี่ยวข้อง" ใดๆ กับอุปกรณ์ตัวนี้เลย บอกกับผมว่า "มึงซื้อมา แล้วกูจะช่วยออก" "เดี๋ยวช่วย" "ราคาเท่าไหร่ ซื้อมาแล้วบอก" ฯลฯ ผมยิ้มแต่ไม่ได้ตอบรับหรือปฏิเสธใครไป ผมไม่ได้ดีใจที่จะมีคนช่วยออกเงิน แต่ผมดีใจที่ คนดี กับเพื่อนแท้ๆ [...]
Ro 3 ปี จับลูกค้ามาแข่งกีฬา เจ๋งปั๊ดล่า ก๊ากๆๆๆ เหนื่อยจนน้ำแตกน้ำแตนกันไป ก็จบไปแล้ว งานใหญ่ๆ ประสบความสำเร็จหรือเปล่า..ไม่รู้ รู้แต่ว่างานผ่านพ้นไปด้วยดี พอ! ไอ้ที่เตรียมงานกันเหนื่อยๆ พอเห็นงานที่เคยวาดจินตนาการไว้ มันปรากฏต่อสายตา แล้วเคลื่อนไหวในทุกช็อต แม่ม มันสุขจริงๆ พับผ่า เห็นเด็กๆ มันแข่งกีฬากัน เออมันส์ดี เห็นบาสแล้วนึกถึงวัยเด็ก สมัยที่ยังหล่อๆ ลงแข่งบาสเป็นตัวสำรองกีฬาสีแล้วไม่เคยได้ลงจนจบงานนั่นล่ะ เป็นตัวสำรองมา 3 ปี ปีสุดท้ายอาศัยเป็นรุ่นพี่ เลยใช้บารมี ม.6 ลงได้ควอเตอร์นึง พอโค้ชเรียกตัว โห๊ย แม่ม ดีใจสุดๆ จังหวะแรกคือเก็ก เก็กอย่างเดียว โอ้โห หน้านี่ตึงเรียบมาก เดินลงสนามแล้ว สมัยนั้นเป็นรองประธานไง สาวๆ ก็มีบ้าง เดินเก็กแบบไม่แสดงอารมณ์ แต่หัวใจนี่ลำพองฉัดอ่ะ ชีพจรเต้นราวๆ 8,000 ครั้งต่อวินาที พยายามทำท่าทางทุกอย่างให้ดูหล่อไปหมด เราอยู่ปีกน่ะ [...]
